Ξημερώματα PlayOffs

 Η Regular Season πλησιάζει στο τέλος της, οι δυναμικότητες των ομάδων είναι πάνω κάτω γνωστές, τα ρόστερ που θα προσπαθήσουν να μετατρέψουν τις δυναμικές και τα power rankings σε ουσία μάλλον έχουν κατασταλάξει, οπότε πεδίον δόξης λαμπρόν για να προσπαθήσουμε να αποκρυσταλώσουμε το τι έχουμε δει έως σήμερα και να κάνουμε μια προβολή στο κοντινό μέλλον…

Ξεκινώντας από τα εύκολα… Ανατολή… Εκεί που οι Celtics δείχνουν πιο dominant από ποτέ και είτε κάποια έκπληξη είτε το ξερό τους κεφάλι φαίνεται οτι μπορούν μόνο να τους στερήσουν την παρουσία στους τελικούς ΝΒΑ…

Οι Bucks έχουν πει τον τελευταίο τους λόγο; Το έχουμε αναλύσει και εμείς στο podcast των Celticers οτι η ομάδα του Γιάννη ακόμα ψάχνεται, τη μισή σεζόν έκανε ένα πράγμα καλά και τα υπόλοιπα μαντάρα, τους τελευταίους 3 μήνες ξέχασε τι έκανε καλά και προσπάθησε να βελτιώσει άλλα, πάντως πάνω από δύο πράγματα καλά, ταυτόχρονα μέσα στη χρονιά δεν έχει καταφέρει να κάνει… Η κλεψύδρα αδειάζει γοργά και αν έπρεπε να μαντέψω ποιο είναι το ταβάνι αυτής της ομάδας, θα έλεγα με δυσκολία ότι αυτό είναι οι τελικοί περιφέρειας… Το στοίχημα Lillard φαίνεται να πηγαίνει ταμείο…μόνο όταν λείπει ο Γιάννης, χημεία δε βρήκαν, plays δεν έχουμε δει και κάτι που το Σεπτέμβρη του 2023 φάνταζε τρόμος, πλέον θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα θρίλερ βγαλμένο από Bollywood με VIP καλεσμένο στην πρεμιέρα του τον λάτρη του είδους Jimmy Butler… 

Στη ζεστή και πολυσυλλεκτική πολιτεία της Florida και συγκεκριμένα στην πόλη του Miami φαίνεται οτι τα πράγματα πάνε να εξελιχθούν πάνω κάτω όπως και πέρυσι… Απ’ευθείας Playoff μάλλον δεν προλαβαίνουν, ιδιαίτερη αντίσταση στα Play In δε φαίνεται να μπορεί κάποιος να τους θέσει, ειδικά αν ο Embiid δεν καταφέρει να επιστρέψει υγιής… Πάμε για ένα deja vu λοιπόν; Πιθανότατα ναι, όμως το πέρυσι είναι πέρυσι και το φέτος είναι φέτος… Ρισκάρω να πώ ότι αν οι Heat μπούν στα Playoffs μέσω Play In, κάτι που σημαίνει ότι θα βρουν στον 1ο γύρο είτε τους Bucks σαν 7οι, είτε τους Celtics σαν 8οι, θα μας απαλλάξουν πολύ νωρίς από τη…δυσάρεστη παρουσία τους… Καλά τα cultures, τα εργοστάσια σοκολάτας, οι παίχτες απ’τα Lidl και αυτά τα όμορφα, αλλά ας δούμε λίγο μπασκετάκι και όχι τη φάρσα που με ευθύνη της Βοστώνης και του Milwaukee είδαμε στους περσινούς τελικούς ΝΒΑ…

Για 76ers μάλλον δε χρειάζεται να ειπωθεί κάτι ιδιαίτερο… Νέα για επιστροφή Joel Embiid δεν υπάρχουν, ως εκ τούτου κάτι περισσότερο από ένα first round exit θα μπορούσε να είναι μια καλή βάση για την επόμενη χρονιά…

Στη Νέα Υόρκη φαίνεται να ζουν το όνειρό τους, ομάδα υπερπλήρη έχουν, πραγματικό star στο πρόσωπο του εκπληκτικού Jaylen Brunson έχουν βρεί, καλό προπονητή έχουν, βάθος έχουν… τι λείπει; Να ξεφύγουν από το μικρομεγαλισμό και να πάνε να το κάνουν… Τι να πάνε να κάνουν; Αρχικά να περάσουν εύκολα στο 2ο γύρο και εκεί να διεκδικήσουν ο,τι τους αναλογεί είτε από Celtics είτε από Bucks… Εχέγγυα να βάλουν δύσκολα και στους δύο έχουν… Δυνατότητα να κάνουν τη ζημιά μάλλον έχουν κυρίως απέναντι στο Γιάννη…

Κάπου εδώ νομίζω κλείνει η συζήτηση της Ανατολής, καθώς οι συμπαθέστατοι Magic, οι φαντασμαγορικοί Pacers και οι πολλά υποσχόμενοι Cavaliers, μάλλον δε θα μας απασχολήσουν για πολύ και σίγουρα όχι πέραν του 2ου γύρου…

Στη Δύση γίνεται ο κακός χαμός… Αβεβαιότητα παντού, κανένας δεν ξέρει τι του ξημερώνει… ή μάλλον σχεδόν κανένας… Pelicans,Clippers σε θέσεις 5,4 και Lakers στη θέση 9 μάλλον έχουν κλειδώσει και όλοι οι υπόλοιποι (μέχρι τους 11ους Rockets) κυνηγάνε είτε να ανέβουν, είτε να μη χάσουν τη θέση τους από τον/τους από κάτω τους… Φαβορί φυσικά υπάρχουν, δε μπορεί κανένας να αμφισβητήσει οτι το Ντένβερ είναι ο,τι καλύτερο κυκλοφορεί στη Δύση και αυτό οχι γιατί το έχουν δείξει σε κάποιο σημείο της χρονιάς ή έχουν κυριαρχήσει στα rankings… Η παρουσία του Jokic όμως και η αύρα του περσινού πρωταθλήματος, μάλλον παραείναι αρκετά…

Oklahoma City Thunder, SGA και Jaylen Williams καραδοκούν στη γειτονιά, σπάνε τις λάμπες των δρόμων, χτυπάνε προκλητικά τα κουδούνια του κόσμου και εξαφανίζονται στα γύρω στενά χαχανίζοντας… Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από αυτήν την παιδική ανεμελιά; Οχι, μέχρι να εμφανιστεί ο παράξενος γερομπισμπίκης που θα προλάβει να πιάσει ένα από το αυτί και να του τα σούρει μαζεμένα… 

Clippers υγιείς σίγουρα μπορούν και σίγουρα δεν έχουν ταβάνι… Μας έχουν συνηθίσει βέβαια είτε να εμφανίζεται ταβάνι ξαφνικά και να το κουτουλάνε, είτε να παθαίνουν κράμπες στα αυτιά και πάντα να μας αφήνουν με το μπολάκι παγωτού στο χέρι, αλλά χωρίς κουτάλι…

Στη Μινεσότα κάνουν υπέρβαση φέτος, είναι εξαιρετικοί, άμυνα γρανίτης, αλλά κάποιος πρέπει να τα βάζει και μπροστά… Και επειδή τα PlayOff δεν είναι Regular, κυρ Αντώνη Εδουάρδε αν δε σε δώ και εκεί κουβέντα μεγάλη δε λέω…

Ο μεγάλος Luka Magic είναι εκεί και καραδοκεί, περιμένει να μυρίσει αίμα, το θέμα είναι οτι θέλει και βοήθεια… Καλό ρόστερ έχει δίπλα του, η μπαγκέτα της χορωδίας (και αυτή με τα αλλαντικά) δε φεύγει από τα χέρια του, στο χέρι τους είναι να αποδείξουν πράγματα. Δεν τους πιστεύω, αλλά τους περιμένω… Kings χαλασμένη συνταγή, Suns ληγμένη συνταγή, Pelicans ψάχνουν ακόμα τα υλικά της συνταγής… 

Στο Golden State μάλλον άρχισαν να συνειδητοποιούν οτι τα χρόνια περνάνε, ο κόσμος εξελίσσεται και οι εποχές αλλάζουν αφήνοντας πίσω τους αυτούς που τις ομόρφυναν…

Και τι μένει; Ο γερομπισμπίκης… 😉

Νίκος Καπετανάκης

Πρώτη αποτίμηση του τι έχουμε δει μέχρι σήμερα...

Από τον Αλέξη Δαμιανό 

Μπορούμε να πούμε πλέον με ασφάλεια ότι έχουμε μπει για τα καλά σε ρυθμούς ΝΒΑ. Τα takes δίνουν και παίρνουν, τα ματς με συγκινήσεις είναι ήδη αρκετά, οι ομάδες έχουν παρουσιάσει ήδη ένα πρώτο αντιπροσωπευτικό τους δείγμα, ενώ αξιοσημείωτο  είναι πως οι "παλιοί" της λίγκας όπως ο Lebron, ο Steph, ο Durant, αλλά ειδικά ο Lebronείναι σε τρομακτική κατάσταση. Μπορεί οι ομάδες τους να μην δίνουν το ρυθμό, αλλά όσο υπάρχουν αυτοί σε αυτήν την κατάσταση δεν τις ξεγράφει κανείς.
Ταυτόχρονα μαζί με τη λάμψη των παλιών, έχουμε όπως και κάθε χρόνο τα νέα πρόσωπα που είτε κάποιοι κάνουν ένα ξαφνικό step up φέτος, είτε άλλοι επιβεβαιώνουν την καθιέρωσή τους στα μεγάλα ονόματα της λίγκας συνεχίζοντας τις μεγάλες εμφανίσεις.

Πριν ξεκινήσει η σεζόν υπήρχαν ορισμένα πράγματα που ήθελα πραγματικά να δω πως θα πάνε. Άλλα τα πίστευα, και άλλα όχι. Μ’αρέσει πάντοτε να υπενθυμίζω όταν μιλάω νωρίς για τέτοια θέματα και σε αυτόν που με ακούει αλλά και στον εαυτό μου ορισμένες φορές ότι πολλά από αυτά που λέω και σκέφτομαι είναι μία φωτογραφία της στιγμής. Η σεζόν είναι ακόμα στο ξεκίνημα της και τίποτα από τα συμπεράσματα που μπορεί να παρατεθούν παρακάτω δεν μπορούν να αποτελούν καταληκτικά όπως πχ για το τι παίχτης τελικά είναι ο Chet (όσο κι αν θέλω να πιστεύω ότι είναι τεράστιος παίχτης).
Σκοπός λοιπόν αυτού του κειμένου είναι να κάνω μια πρώτη εκτίμηση του κατά πόσον αυτά τα οποία ήθελα να δω πιο πολύ φέτος πήγαν όπως τα περίμενα ή με εξέπληξαν εν τέλει είτε δυσάρεστα είτε ευχάριστα.

CHET HOLMGREN
Όταν τον είχα δει πέρσι πρώτη φορά μάλλον σκέφτηκα αυτό που σκεφτήκαμε όλοι. Πως είναι δυνατόν να αντέξει; Δεν ξέρω αν είναι σωστό να πούμε ότι οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν, αλλά η ρήξη Αχιλλείου τένοντα ήρθε πριν καν ξεκινήσει η σεζόν και μάλιστα την ώρα που ορμούσε κατά πάνω του ο Lebron ο ίδιος, ο ορισμός του physicality. Ήταν πολύ σκληρό το μάθημα για τον Chet. Φέτος όμως ότι του πήρε η ατυχία πέρσι το κερδίζει πίσω και με το παραπάνω. Στην αρχή φάνηκε κάπως μαγκωμένος αμυντικά. Υπήρξαν αν όχι ματς ολόκληρα αλλά συγκεκριμένες φάσεις που τον στρίμωξαν οι απέναντι ψηλοί. Σιγά σιγά βγάζει όμως έναν πολύ ελπιδοφόρο τσαμπουκά θα έλεγα. Επιθετικά ξεκίνησε πολύ καλά και ματς με το ματς έχει φτιάξει φοβερά ποσοστά ευστοχίας, αξιοζήλευτα. Και όλα  αυτά ενώ βρίσκεται σε μία από τις πιο fun to watch ομάδες της λίγκας. Στο Different Breed που είχαμε μιλήσει με τον Γιάννη τον Σεπτέμβρη είχα εκδηλώσει την πίστη μου ότι ο μόνος που μπορεί να κοντράρει τον Wemby στα ίσια για το Rookie of the Year είναι αυτός. Με δικαιώνει μέχρι στιγμής και πραγματικά τον χαίρομαι.

WEMBY
Για τον Βίκτωρα τα έχω ξαναγράψει στη σελίδα μας και στη αρχή της χρονιάς και δεν έχω αλλαξοπιστήσει. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι στα πρώτα παιχνίδια των Spurs αυτά που έδειξε δεν τα περίμενα. Οι εμφανίσεις του στις back to back νίκες απέναντι στους Suns θα μείνουν αξέχαστες μελλοντικά ως το "καλημέρα" του Wemby στο NBA. Όμως όσο περνάει ο καιρός αντιλαμβανόμαστε ότι ο ίδιος μπορεί να είναι fun to watch αλλά η ομάδα του όχι και τόσο. Μια ομάδα και ένας παίχτης που δεν έχουν κάποια πίεση να πετύχουν κάτι μέσα στη χρονιά μπορούν να μας προσφέρουν με την άνεσή τους ματς όπως αυτά με τους Suns αλλά και ματς σαν κάποια που δεν ξεπέρασαν ούτε τους 100 πόντους, ή διαστήματα με 12 συνεχόμενες ήττες, καλή ώρα. Κρατώ την έκπληξη που μου προκάλεσε και το πόσο πιο ψημένος φαίνεται από ότι τον περίμενα.

PHOENIX
Καμία έκπληξη από τους Suns, ίσα ίσα είναι ακριβώς αυτό που περίμενα μέχρι στιγμής. Το big three τους δεν έχει κατέβει ακόμα σύσσωμο αλλά δεν νομίζω πως όταν και αν με το κάλο κατέβει θα δούμε κάποια σημαντική διαφορά στο αποτέλεσμα. Όταν μία ομάδα κάνει τόσο βαρύγδουπες κινήσεις μεταγραφικά, υποθέτω ότι θέλει να μας περάσει το μήνυμα ότι πάει για πρωτάθλημα εδώ και τώρα. Αλλά το Phoenix δεν νομίζω πως το έχει σκεφτεί καλά διότι το ρόστερ δεν βγάζει κανένα νόημα μέχρι στιγμής και ούτε νομίζω πως παίρνουν το μάθημα από την κατάληξη των ομάδων που φτιάχνουν "super teams" εν μια νυκτί. Ότι πετυχαίνουν μέχρι στιγμής είναι καθαρά λόγω των MVP εμφανίσεων του KD και του Booker. Έχουν θεωρώ όμως τα assets για πιο πειστικές κινήσεις αργότερα, πριν μπουν σε ρυθμούς playoffs.

OKC
Ίσως η τοπ ομάδα στις προτιμήσεις μου για πιο fun to watch. Αν τον SGA μέχρι την αρχή της περασμένης σεζόν τον εκτιμούσαμε σαν παίχτη, πλέον τον έχουμε καψουρευτεί, και συνεχίζει ακάθεκτος. Ο Giddey κάθε χρόνο και ωριμότερος(μαπσκετικά τουλάχιστον) ενώ για τον Chet τα είπαμε παραπάνω. Η  OKC έρχεται και είναι ολοφάνερο, και περιμένω να τερματίσουν σίγουρα στην 6αδα και αν τους δω εν οψει playoffs να κάνουν και κάποια ακόμη κίνηση ίσως με τη προσθήκη κάποιου βετεράνου ως παίχτη κλειδί από τον πάγκο. Προτεραιότητα όμως τη στιγμή που μιλάμε είναι να δωθεί φως στο τι πραγματικά έχει συμβεί στην υπόθεση του Josh Giddey και πως θα το διαχειριστεί η ομάδα.

Clippers
Αρκετά απογοητευμένος είμαι και φέτος, αλλά αυτή τη φορά θεωρώ ότι έχουν μεγαλύτερη ευθύνη σαν ομάδα. Το εγχείρημα PG - Kawhi κάθε χρόνο πέφτει στο κενό επειδή οι τραυματισμοί τους στερούν τις ελπίδες που χτίζουν κάθε φορά. Οι τραυματισμοί είναι σοβαροί και επηρεάζουν και την επόμενη σεζόν, δεν είναι εύκολες οι καταστάσεις που έχουν περάσει καθόλου. Φέτος υπήρχαν δύο δρόμοι, είτε να συνέχιζαν όπως έχουν δίνοντας μία τελευταία ευκαιρία να δουν μήπως πιάσουν επιτέλους το higher potential τους είτε να πάνε σε μιά λογική blow up του ρόστερ. Και οι δυο περιπτώσεις φαίνονταν λογικές. Εκείνοι κατάφεραν να φτιάξουν τρίτο δρόμο λίγο πιο μακριά από τη λογική η οποία λέγεται JamesHarden. Δεν φαίνεται πάντως ήδη να λειτουργεί καλά, και ο Leonard δεν μοιάζει ο εαυτός του μέχρι στιγμής. Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για τη συνέχεια.

Porzingis
Το είχα πάντα σαν καημό ο Porz να βρεθεί σε μία ομάδα πραγαμτικά contender και να κολλήσει. Φαίνεται πως αυτό έχει συμβεί, έχει ταιριάξει πολύ στους Celtics, ενώ όσο το μεγαλύτερο πρόβλημα που πλανόταν πάντα πάνω από τον πανύψηλο Λετονό, η συχνότητα των τραυματισμών του δηλαδή, μοιάζει να ανήκει όλο και περισσότερο στο παρελθόν, μόνο αισιόδοξους για τη συνέχεια μπορεί να αφήσει τους Celtics.

SACRAMENTO / VEZENKOV
Ο περσινός MVP της Ευρωλίγκας ήταν η μοναδική επένδυση των Kings για φέτος. Κατά τα άλλα βλέπουμε μία συνέχεια της περσινής μαγείας του Sacramento. Μια ομάδα με πολύ ταλέντο γενικώς, αλλά και βάθος σημαντικό στον πάγκο, που θεωρώ ότι δεν χρειαζόταν να αλλάξει κάτι δραματικά σε σχέση με πέρσι. Ο περσινός πρόωρος αποκλεισμός προέρχεται καθαρά από ατυχία κατά τη γνώμη που διότι πέφτουν στον Στεφανάκο, τον οποίο αν και τον τράβηξαν μέχρι τα 7 παιχνίδια, δεν κατάφεραν να τον περάσουν. Γενικά δεν το λες και τύχη να βγαίνεις τρίτος στην Δύση για να σου πέσουν οι περσινοί πρωταθλητές στον πρώτο γύρο. Όσο αφορά τον Sasha δεν φαίνεται να μπορεί ακόμα να αφήσει το στίγμα του, αλλά πέρα από αυτά που θέλουν να αφήνουν να εννοούνται τα media, οι Kings πιστεύουν στον Sasha και δεν θα την παρατήσουν την περίπτωση του θεωρώ τόσο εύκολα. Οπότε πιστεύω το μέλλον του Vezenkov στο ΝΒΑ  θα κριθεί πολύ αργότερα από όσο θέλουν να πιστεύουν από Ευρώπη κυρίως μεριά, κι ας μην έχει πείσει ακόμα, μονάχα με κάποιες σποραδικές ελπιδοφόρες εμφανίσεις.


Bucks/Celtics
Τώρα όσο αφορά τους Bucks και το ξεκίνημά τους μπορείτε να ανατρέξετε στο τελευταίο μας επεισόδιο Bucks N' Blues όπου με βάση την εικόνα των πρώτων 10 αγώνων βγάζουμε τα πρώτα μας συμπεράσματα. Σε πολύ γενικές γραμμές είναι μια ομάδα με εμφανέστατα προτερήματα και αδυναμίες ταυτόχρονα. Η ισορροπία δεν ξέρω αν θα βρεθεί με τον καιρό ή θα χρειαστεί κάποια παρέμβαση στο ρόστερ, πάντως το σίγουρο είναι ότι πίσω από τις μεγάλες εμφανίσεις που κάνουν οι stars του Milwaukee σε πολλά ματς, κρύβονται χτυπητά ζητήματα προς επίλυση ως προς την αμυντική λειτουργία της ομάδας, ή και ίσως της γενικότερης λειτουργίας της ομάδας στο παρκέ.

Επίσης πριν λίγες μέρες βγάλαμε και ένα mini επεισόδιο με τους Celticers με αφορμή την πρώτη αναμέτρηση των Bucks με τους Celtics για το οποίο μπορείτε να ανατρέξετε στη σελίδα τους να το βρείτε σε περίπτωση που δεν το έχετε ακούσει! 

Τέλος θα αναφερθώ επιγραμματικά σε ορισμένα σημεία που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον μέχρι στιγμής. Την Minnesota δεν την πίστεψα ποτέ (αν και λάτρεψα τον Έντουαρντς από την πρώτη στιγμή που τον εέδα) και τώρα καλπάζει στη Δύση. Ο AlperenSengun είναι ο επόμενος Jokic μάλλον (;) και βοηθά τον Udoka και τους Rockets να μπουν στις συζητήσεις μας ξανά, ενώ θέλω να δω πραγματικά πως θα πάνε οι Lakers φέτος, που θα καταλήξουν οι παίχτες των Bulls μετά το blow up του ρόστερ τους που έρχεται, αλλά και ποιό είναι άραγε το ταβάνι των Pacers και των Magic.

*Ο Αλέξης Δαμιανός είναι μέλος και συνιδρυτής των Bucks n' Blues, της σελίδας των φίλων των Milwaukee Bucks στην Ελλάδα, που τους ακούμε μέσα από το δικό τους Podcast και τους βρίσκουμε σε Facebook και Instagram...

O Dame στους Bucks και το γενικό φαινόμενο της μετακίνησης παικτών

                                                                                   

Η ιστορία αυτή ξεκινάει τον μακρινό Ιούλιο του 2010. Μετά από μια απογοητευτική επταετία στους Cleveland Cavaliers, o Lebron James ανακοινώνει ότι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του είναι οι Miami Heat, δημιουργώντας ένα big 3 μαζί με Dwayne Wade και Chris Bosh και αλλάζει ριζικά την δομή του NBA. Ωστόσο, η συγκεκριμένη κίνηση δεν ήταν απλά άλλη μια μεταγραφή ενός παίκτη. 

Η απόφαση αυτή αποτέλεσε σταθμό στη ιστορία του NBA, όχι μόνο γιατί καθόρισε την δεκαετία που μας πέρασε, αλλά και διότι υπήρξε η πρώτη φορά που ένας παίκτης τέτοιου βεληνεκούς παίρνει το μέλλον του στα χέρια του και αποφασίζει ο ίδιος τη μοίρα του. O Lebron με την απόφαση αυτή έδωσε το έναυσμα στους υπόλοιπους superstar players της λίγκας να εκφράζουν πιο αισθητά τις αμφιβολίες και τις δυσαρέσκειές τους και να μη διστάζουν να αλλάζουν ομάδα, αν η ομάδα τους αποτυγχάνει να τους πλαισιώσει με τα κατάλληλα κομμάτια ώστε να είναι ανταγωνιστική. Από τότε, οι superstar παίκτες που δείχνουν φανερά τη δυσαρέσκειά τους έχουν αυξηθεί δραματικά, όπως και τα παραδείγματα από superstar παίκτες που μετακινήθηκαν σε άλλη ομάδα , είτε μέσω ανταλλαγής, είτε ως ελεύθεροι το καλοκαίρι. Ο Kevin Durant (2016), ο Kawhi Leonard (2019), o Jimmy Butler (2020) και φυσικά (ξανά) ο Lebron James (2018) είναι μερικά παραδείγματα superstar παικτών που το καλοκαίρι αποφάσισαν να αλλάξουν σταθμό στην καριέρα τους και είναι ήδη αρκετά για να καταλάβουμε το πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές, διότι, δεν υπήρχε τέτοιο ρεύμα μετακίνησης πριν το 2010.

Ο Damian Lillard ήταν το πιο πρόσφατο δείγμα αυτού του φαινομένου. Μετά από 11 χρόνια στο Portland, o superstar guard αποφασίζει πως ο χρόνος του με την ομάδα έχει τελειώσει και ζητάει να γίνει ανταλλαγή, ξεκινώντας ένα saga το οποίο, αν το σκεφτείς, σε κάνει να αναρωτιέσαι. Από την αρχή, ο Dame ήταν αποφασισμένος ότι ήθελε να γίνει παίκτης των Miami Heat και δε θα δεχόταν να παίξει σε καμία άλλη ομάδα. Μάλιστα, ο ατζέντης του είχε φτάσει σε σημείο να επικοινωνεί με ομάδες και να τους λέει να μην ανταλλάξουν για τον Dame, διότι εκείνος δεν θα έπαιζε για αυτές και επέμενε ότι ήθελε να πάει στο Miami. Την κατάληξη βέβαια την ξέρουμε όλοι και δεν νομίζω ότι ο Dame χάνει ύπνο ως μέλος των Milwaukee Bucks…

Ωστόσο, αυτή την φορά, δεν πρόκειται απλά για ένα συνηθισμένο αίτημα ανταλλαγής ενός ακόμα superstar παίκτη. Εδώ και πολλά χρόνια, ο Lillard θεωρείται από την κοινότητα του NBA (παίκτες και fans) ως η προσωποποίηση του loyalty. Μάλιστα, ο ίδιος δεν έχει διστάσει στο παρελθόν να κριτικάρει άλλους star παίκτες οι οποίοι αλλάζουν ομάδες για να έχουν καλύτερη ευκαιρία για το πρωτάθλημα, με highlight το περίφημο ‘keep running away from the grind’ που είπε στον Paul George μέσω twitter μετά την ανταλλαγή του δεύτερου στους LA Clippers το καλοκαίρι του ’19.

Είναι λοιπόν ‘πρόβλημα’ ή ‘λάθος’ του Dame το ότι ζήτησε επιτέλους ανταλλαγή;

Φυσικά και όχι. Όταν μιλάμε για έναν παίκτη και την ομάδα του, loyalty must go both ways. Όταν ο παίκτης έχει ξεκαθαρίσει πως έχει έναν συγκεκριμένο στόχο (το πρωτάθλημα) και η ομάδα αποτυγχάνει να φτιάξει γύρω από αυτόν έναν contender, τότε, η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο παίκτης αυτός έχει κάθε δικαίωμα να φύγει. Και δεν είναι ότι ο Dame δεν έδωσε χρόνο στο Portland. Ήταν καιρός να αναζητήσει κάτι άλλο και εμείς ως fans ανυπομονούμε να τον δούμε σε μια συνθήκη στην οποία θα μπορεί να είναι ανταγωνιστικός και να διεκδικήσει την επίτευξη του στόχου του

Εκεί που εγώ διαφωνώ είναι με τον τρόπο που το έκανε. Έκανε όλο αυτόν τον χαμό για να πάει στο Miami και τελικά ‘δέχτηκε’ να καταλήξει στους Bucks. Εκεί έγκειται και το φαινόμενο που συζητάμε. Όταν ένας παίκτης είναι δεμένος με συμβόλαιο και όχι ελεύθερος (όπως ήταν ο Dame), ο μόνος τρόπος να αλλάξει ομάδα είναι η ομάδα του να τον ανταλλάξει όπου θέλει εκείνη. Βέβαια, βλέπουμε μια μεγάλη προσπάθεια τα τελευταία χρόνια από τους παίκτες να προσπαθούν να ελέγξουν εκείνοι τις ανταλλαγές, κάνοντας δηλώσεις του τύπου ‘εγώ για αυτή την ομάδα δεν θα παίξω’. Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Dame. Θεωρώ ότι, αν ένας παίκτης θέλει να έχει τον έλεγχο, μπορεί να μην υπογράφει τεράστιες επεκτάσεις (όπως υπέγραψε ο Dame το περσινό καλοκαίρι), να μένει ελεύθερος και να πηγαίνει όπου θέλει. Όχι να υπογράφει για να γεμίσει την τσέπη και έναν χρόνο μετά να θυμηθεί ότι τελικά δεν του αρέσει η εν λόγω ομάδα. Και φυσικά δε θα μπω στον κόπο να σχολιάσω την όλη μάχη που έκανε για να πάει στο Miami. Απλά θα πω ότι έχω τον συγκεκριμένο παίκτη σε μεγάλη εκτίμηση και δεν θεωρώ ότι είναι του επιπέδου του.

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι καλό είναι για τους superstar παίκτες να μην προσπαθούν να χτίσουν μια εικόνα ενός Loyal και σκληρού και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο παίκτη, επειδή αυτό θέλουν να δουν οι fans και τα media. Απ’ ότι βλέπουμε, συνήθως δε βγαίνει σε καλό. Διότι, όπως πολύ ωραία απάντησε, μετά από χρόνια, ο pg13, το ‘keep running away from the grind’ έγινε ‘I’ll only play for the team that just made the finals’. 

 

Αντώνης Τσέπας

Πως διαμορφώνεται η κατάσταση στην Ανατολή μετά τα trades Lillard στους Bucks και Jrue Holiday στους Celtics

 

Την τελευταία εβδομάδα τα δεδομένα στο ΝΒΑ και ειδικότερα στην Ανατολική Περιφέρεια έχουν αλλάξει σε καθοριστικό βαθμό και όλοι πλέον επαναξιολογούμε τις ομάδες και τη δυναμικότητά τους.

Μέχρι και 5 λεπτά πριν ανακοινωθεί η συμφωνία των Bucks με το Portland για την ανταλλαγή βάσει της οποίας ο Dame Lillard πηγαίνει στο πλευρό του Γιάννη και ο Jrue Holiday πηγαίνει στο ήσυχο Portland, θα συμφωνούσαμε όλοι ότι στην Ανατολή έβαιναν όλα όπως ήθελαν στη Βοστώνη, με την ομάδα του Γιάννη να έχει μείνει λίγο πίσω από τον ανταγωνισμό, το Γιάννη να έχει αρχίσει τις πρώτες γκρίνιες για το μέλλον του, το Miami να έχει αποδυναμωθεί αλλά να αναμένει τον Lillard και τη Philadelphia να είναι κλασσικά σε μια εσωστρέφεια. Η προσθήκη του Porzingis φάνηκε να δίνει νέα δυναμική στην ομάδα της Βοστώνης, που παρά τις αποχωρήσεις των Marcus Smart και Grant Williams, μάλλον θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε καταφέρει να βελτιώσει σημεία που της έλειψαν πέρυσι αλλά και να εξισορροπήσει το ρόστερ της. Οπότε όλοι εμείς εκεί στο βορειοανατολικό σημείο των Η.Π.Α κοιμόμασταν μια χαρά...

Και έρχεται η ημέρα όπου οι Bucks κάνουν το μπαμ και αποκτούν τον Damian Lillard δίνοντας ανάμεσα στα υπόλοιπα ανταλλάγματά τους έναν από τους καλύτερους point guards και αμυντικούς (αν όχι τον καλύτερο) της λίγκας, τον Jrue Holiday. Και κάπου εκεί ανατρέπονται όλα...

Η ομάδα του Milwaukee φέρνει στο ρόστερ της ένα κομμάτι, που δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό, βάζει έναν superstar δίπλα στο Γιάννη και κερδίζει πάρα πολλά πράγματα με την κίνηση αυτή. 

Πρώτον, εξασφαλίζει το μέλλον του Γιάννη στο Fiserv Forum, καθώς του δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι κάθε επιθυμία του Γιάννη, είναι διαταγή για τον οργανισμό των Bucks.

Δεύτερον, καθαρά αγωνιστικά, είναι αυτονόητο ότι πρόκειται για μια τρομακτική κίνηση, που δίνει στα ελάφια όλα όσα τους έλειπαν για να γίνουν το απόλυτο και αδιαφιλονίκητο φαβορί για το πρωτάθλημα. Πλέον οι αντίπαλοι των Bucks θα πρέπει να μπουν στη διαδικασία να 'έχουν τα μάτια τους 14' στην περιφέρεια και να μην επικεντρώνουν την προσοχή τους αποκλειστικά στο μαρκάρισμα του Γιάννη, καθώς κάπου εκεί θα υπάρχει από εδώ και στο εξής ένα υπερόπλο που μπορεί να σε σκοτώσει ανά πάσα στιγμή και από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου.

Το pick n roll των Dame-Γιάννη πολύ δύσκολα θα μπορεί να ανακοπεί και πλέον οι Bucks μοιάζουν ασταμάτητοι...

Όμως!

Δημιουργείται ένα τεράστιο αμυντικό κενό, στην περιφέρεια των Bucks κανένας από όσους υπάρχουν στο ρόστερ της ομάδας δεν είναι top αμυντικός και ο coach Griffin δεν έχει στο μυαλό του το πως θα ταιριάξει το φανταστικό project επιθετικά που έχει στα χέρια του, αλλά θα πρέπει να βρει τρόπους, οι Bucks να βρουν αυτά που χάνουν με τη φυγή του Jrue Holiday... Προφανώς είναι συναρπαστικό το τι αναμένεται να δούμε επιθετικά από το Milwaukee, αλλά με ανύπαρκτη άμυνα, ποτέ καμία ομάδα δεν ήπιε νερό...

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι Celtics...

Ως εκεί, τα δεδομένα είναι τα εξής:

• Ο άμεσος ανταγωνιστής σου έχει ενισχυθεί τρομακτικά με ένα υπερόπλο στην περιφέρειά του
• έχεις δώσει τον καλύτερο περιφερειακό αμυντικό σου
• έχεις πολύ ισορροπημένο ρόστερ, σίγουρα καλύτερο επιθετικά όμως το διακύβευμα είναι πώς θα ανταποκριθείς αμυντικά χωρίς μια σταθερά πάνω στην οποία στηριζόσουν μέχρι τώρα

Και αν υπάρχει μια λύση σε όλα τα παραπάνω, αυτή έχει το όνομα Jrue Holiday, ο οποίος τα έφερε έτσι η ζωή, που είναι και διαθέσιμος στην αγορά, καθώς το Portland έχει ξεκαθαρίσει ότι θα παραχωρήσει άμεσα.

Πεδίον δόξης λαμπρόν λοιπόν για τον Brad Stevens, ο οποίος κινήθηκε άμεσα και έκανε την κίνηση που ίσως αποδειχθεί ρουα ματ... Οι Celtics παίρνουν τον Holiday, δίνοντας τον Malcolm Brogdon (ο οποίος ήταν ούτως ή άλλως μεγάλο ερωτηματικό και φαίνεται οτι δε θα μακροημέρευε στη Βοστώνη), κάποια picks (τα οποία αντικειμενικά δεν έχουν καμία αξία από τη στιγμή που το 2029 ο Tatum, o Brown θα είναι στο prime τους) και... τον Robert Williams III.

Τι κερδίζουν οι Celtics; 

Κερδίζουν μια τρομακτική περιφέρεια και σε επίθεση αλλά και σε άμυνα, η οποία μπορεί να σταματήσει τον οποιονδήποτε και να καταστρέψει επιθετικά επίσης τον οποιονδήποτε. Ο Jrue αποτελεί μια ξεκάθαρη αναβάθμιση στη θέση του point guard, είναι ακριβώς το κομμάτι που έλειπε από το ρόστερ και η ομάδα της Βοστώνης δείχνει να βρίσκει τη λύση στο γόρδιο δεσμό που δημιούργησαν λίγες μέρες πριν οι Bucks.

Όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, υπάρχει και εδώ ένα τεράστιο ΟΜΩΣ.

Ο Rob Williams ήταν μια εξαιρετική μονάδα για αυτό το σύνολο, κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) αμυντικά. Επιθετικά οι Celtics θα είναι καλύτεροι στο 5, καθώς ο Porzingis αν μείνει υγιής θα δώσει απείρως περισσότερες λύσεις από τον Timelord. Αμυντικά ο Porzi δεν είναι κακός παίχτης, είναι εξαιρετικός rim protector, όμως σίγουρα είναι πιο soft από τον Williams και αυτό σε μια αναμέτρηση απέναντι στους Bucks, ίσως να κοστίσει.

Ο κρυπτονίτης του Γιάννη τα τελευταία χρόνια ονόματι Al Horford μπαίνει πλέον στο 38ο έτος του και το αν θα μπορεί να ανταπεξέλθει είναι ένα ερωτηματικό. Ιδιαίτερο βάθος πλέον στους ψηλούς δεν υπάρχει καθώς ο Gabriel και ο Kornet είναι δύο καλές λύσεις για το rotation της regular season, αλλά ως εκεί...

Οι Celtics δεν έχουν εν γένει άσχημο βάθος, καθώς ο Pritchard θα πάρει μεγαλύτερο ρόλο σε σχέση με πέρυσι, και αυτό ήταν εξαρχής και το πλάνο μαζί του, ο Hauser είναι εκεί, ο Derrick White είναι εκεί και δημιουργεί τεράστιες προσδοκίες, ο rookie Jordan Walsh έχει δείξει πάρα πολύ καλά δείγματα, ο Svi Michaliuk σίγουρα δε μπορεί να είναι χειρότερος του Gallinari (black humour), ενώ το κενό του Grant Williams δείχνει να μπορεί να καλυφθεί και με το παραπάνω από τους Brisset και Stevens. Το ερωτηματικό λοιπόν είναι στο πώς θα βοηθηθούν οι Horford και Porzingis να φτάσουν στο 100% στα playoffs και να έχουν και εκεί έναν παίχτη που θα μπορεί να παίρνει κάποια λεπτά στο αυτονόητα πιο σφικτό rotation.

Άρα, σε μια ενδεχόμενη μάχη Celtics-Bucks, μια πρώτη και προφανώς πολύ επιπόλαιη ανάγνωση είναι ότι η περιφέρεια των Celtics απέναντι στην ανεμική άμυνα των Bucks θα κάνει πάρτι, αλλά η παρέα του Γιάννη πρωτοστατούντος αυτού, θα καταστρέψει την περιορισμένη και ταλαιπωρημένη γραμμή των ψηλών των Celtics.

Βάθος για play offs πέραν ενός rotation 6-7 παιχτών δεν έχει κανένας από τους δύο, οπότε αν φτάσουν ως το τέλος θα μετρήσει κυρίως ποιοι θα έχουν παραμείνει υγιείς... 

Σαν αστερίσκο θα βάλω στο τραπέζι και τους νέους κανονισμούς για το load management, το οποίο δε θα αναλύσω εδώ, αλλά νομίζω βάζει έναν μεγαλύτερο πονοκέφαλο στην πλευρά των ελαφιών...

Συμπερασματικά, και ο coach Mazzulla και ο coach Griffin έχουν πολλή δουλειά να κάνουν και θα μπορούσε κανείς να πει ότι περιμένουμε μια ίσως από τις συναρπαστικότερες σεζόν των τελευταίων χρόνων...

 

Νίκος Καπετανάκης