O Dame στους Bucks και το γενικό φαινόμενο της μετακίνησης παικτών

                                                                                   

Η ιστορία αυτή ξεκινάει τον μακρινό Ιούλιο του 2010. Μετά από μια απογοητευτική επταετία στους Cleveland Cavaliers, o Lebron James ανακοινώνει ότι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του είναι οι Miami Heat, δημιουργώντας ένα big 3 μαζί με Dwayne Wade και Chris Bosh και αλλάζει ριζικά την δομή του NBA. Ωστόσο, η συγκεκριμένη κίνηση δεν ήταν απλά άλλη μια μεταγραφή ενός παίκτη. 

Η απόφαση αυτή αποτέλεσε σταθμό στη ιστορία του NBA, όχι μόνο γιατί καθόρισε την δεκαετία που μας πέρασε, αλλά και διότι υπήρξε η πρώτη φορά που ένας παίκτης τέτοιου βεληνεκούς παίρνει το μέλλον του στα χέρια του και αποφασίζει ο ίδιος τη μοίρα του. O Lebron με την απόφαση αυτή έδωσε το έναυσμα στους υπόλοιπους superstar players της λίγκας να εκφράζουν πιο αισθητά τις αμφιβολίες και τις δυσαρέσκειές τους και να μη διστάζουν να αλλάζουν ομάδα, αν η ομάδα τους αποτυγχάνει να τους πλαισιώσει με τα κατάλληλα κομμάτια ώστε να είναι ανταγωνιστική. Από τότε, οι superstar παίκτες που δείχνουν φανερά τη δυσαρέσκειά τους έχουν αυξηθεί δραματικά, όπως και τα παραδείγματα από superstar παίκτες που μετακινήθηκαν σε άλλη ομάδα , είτε μέσω ανταλλαγής, είτε ως ελεύθεροι το καλοκαίρι. Ο Kevin Durant (2016), ο Kawhi Leonard (2019), o Jimmy Butler (2020) και φυσικά (ξανά) ο Lebron James (2018) είναι μερικά παραδείγματα superstar παικτών που το καλοκαίρι αποφάσισαν να αλλάξουν σταθμό στην καριέρα τους και είναι ήδη αρκετά για να καταλάβουμε το πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές, διότι, δεν υπήρχε τέτοιο ρεύμα μετακίνησης πριν το 2010.

Ο Damian Lillard ήταν το πιο πρόσφατο δείγμα αυτού του φαινομένου. Μετά από 11 χρόνια στο Portland, o superstar guard αποφασίζει πως ο χρόνος του με την ομάδα έχει τελειώσει και ζητάει να γίνει ανταλλαγή, ξεκινώντας ένα saga το οποίο, αν το σκεφτείς, σε κάνει να αναρωτιέσαι. Από την αρχή, ο Dame ήταν αποφασισμένος ότι ήθελε να γίνει παίκτης των Miami Heat και δε θα δεχόταν να παίξει σε καμία άλλη ομάδα. Μάλιστα, ο ατζέντης του είχε φτάσει σε σημείο να επικοινωνεί με ομάδες και να τους λέει να μην ανταλλάξουν για τον Dame, διότι εκείνος δεν θα έπαιζε για αυτές και επέμενε ότι ήθελε να πάει στο Miami. Την κατάληξη βέβαια την ξέρουμε όλοι και δεν νομίζω ότι ο Dame χάνει ύπνο ως μέλος των Milwaukee Bucks…

Ωστόσο, αυτή την φορά, δεν πρόκειται απλά για ένα συνηθισμένο αίτημα ανταλλαγής ενός ακόμα superstar παίκτη. Εδώ και πολλά χρόνια, ο Lillard θεωρείται από την κοινότητα του NBA (παίκτες και fans) ως η προσωποποίηση του loyalty. Μάλιστα, ο ίδιος δεν έχει διστάσει στο παρελθόν να κριτικάρει άλλους star παίκτες οι οποίοι αλλάζουν ομάδες για να έχουν καλύτερη ευκαιρία για το πρωτάθλημα, με highlight το περίφημο ‘keep running away from the grind’ που είπε στον Paul George μέσω twitter μετά την ανταλλαγή του δεύτερου στους LA Clippers το καλοκαίρι του ’19.

Είναι λοιπόν ‘πρόβλημα’ ή ‘λάθος’ του Dame το ότι ζήτησε επιτέλους ανταλλαγή;

Φυσικά και όχι. Όταν μιλάμε για έναν παίκτη και την ομάδα του, loyalty must go both ways. Όταν ο παίκτης έχει ξεκαθαρίσει πως έχει έναν συγκεκριμένο στόχο (το πρωτάθλημα) και η ομάδα αποτυγχάνει να φτιάξει γύρω από αυτόν έναν contender, τότε, η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο παίκτης αυτός έχει κάθε δικαίωμα να φύγει. Και δεν είναι ότι ο Dame δεν έδωσε χρόνο στο Portland. Ήταν καιρός να αναζητήσει κάτι άλλο και εμείς ως fans ανυπομονούμε να τον δούμε σε μια συνθήκη στην οποία θα μπορεί να είναι ανταγωνιστικός και να διεκδικήσει την επίτευξη του στόχου του

Εκεί που εγώ διαφωνώ είναι με τον τρόπο που το έκανε. Έκανε όλο αυτόν τον χαμό για να πάει στο Miami και τελικά ‘δέχτηκε’ να καταλήξει στους Bucks. Εκεί έγκειται και το φαινόμενο που συζητάμε. Όταν ένας παίκτης είναι δεμένος με συμβόλαιο και όχι ελεύθερος (όπως ήταν ο Dame), ο μόνος τρόπος να αλλάξει ομάδα είναι η ομάδα του να τον ανταλλάξει όπου θέλει εκείνη. Βέβαια, βλέπουμε μια μεγάλη προσπάθεια τα τελευταία χρόνια από τους παίκτες να προσπαθούν να ελέγξουν εκείνοι τις ανταλλαγές, κάνοντας δηλώσεις του τύπου ‘εγώ για αυτή την ομάδα δεν θα παίξω’. Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Dame. Θεωρώ ότι, αν ένας παίκτης θέλει να έχει τον έλεγχο, μπορεί να μην υπογράφει τεράστιες επεκτάσεις (όπως υπέγραψε ο Dame το περσινό καλοκαίρι), να μένει ελεύθερος και να πηγαίνει όπου θέλει. Όχι να υπογράφει για να γεμίσει την τσέπη και έναν χρόνο μετά να θυμηθεί ότι τελικά δεν του αρέσει η εν λόγω ομάδα. Και φυσικά δε θα μπω στον κόπο να σχολιάσω την όλη μάχη που έκανε για να πάει στο Miami. Απλά θα πω ότι έχω τον συγκεκριμένο παίκτη σε μεγάλη εκτίμηση και δεν θεωρώ ότι είναι του επιπέδου του.

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι καλό είναι για τους superstar παίκτες να μην προσπαθούν να χτίσουν μια εικόνα ενός Loyal και σκληρού και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο παίκτη, επειδή αυτό θέλουν να δουν οι fans και τα media. Απ’ ότι βλέπουμε, συνήθως δε βγαίνει σε καλό. Διότι, όπως πολύ ωραία απάντησε, μετά από χρόνια, ο pg13, το ‘keep running away from the grind’ έγινε ‘I’ll only play for the team that just made the finals’. 

 

Αντώνης Τσέπας

Πως διαμορφώνεται η κατάσταση στην Ανατολή μετά τα trades Lillard στους Bucks και Jrue Holiday στους Celtics

 

Την τελευταία εβδομάδα τα δεδομένα στο ΝΒΑ και ειδικότερα στην Ανατολική Περιφέρεια έχουν αλλάξει σε καθοριστικό βαθμό και όλοι πλέον επαναξιολογούμε τις ομάδες και τη δυναμικότητά τους.

Μέχρι και 5 λεπτά πριν ανακοινωθεί η συμφωνία των Bucks με το Portland για την ανταλλαγή βάσει της οποίας ο Dame Lillard πηγαίνει στο πλευρό του Γιάννη και ο Jrue Holiday πηγαίνει στο ήσυχο Portland, θα συμφωνούσαμε όλοι ότι στην Ανατολή έβαιναν όλα όπως ήθελαν στη Βοστώνη, με την ομάδα του Γιάννη να έχει μείνει λίγο πίσω από τον ανταγωνισμό, το Γιάννη να έχει αρχίσει τις πρώτες γκρίνιες για το μέλλον του, το Miami να έχει αποδυναμωθεί αλλά να αναμένει τον Lillard και τη Philadelphia να είναι κλασσικά σε μια εσωστρέφεια. Η προσθήκη του Porzingis φάνηκε να δίνει νέα δυναμική στην ομάδα της Βοστώνης, που παρά τις αποχωρήσεις των Marcus Smart και Grant Williams, μάλλον θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε καταφέρει να βελτιώσει σημεία που της έλειψαν πέρυσι αλλά και να εξισορροπήσει το ρόστερ της. Οπότε όλοι εμείς εκεί στο βορειοανατολικό σημείο των Η.Π.Α κοιμόμασταν μια χαρά...

Και έρχεται η ημέρα όπου οι Bucks κάνουν το μπαμ και αποκτούν τον Damian Lillard δίνοντας ανάμεσα στα υπόλοιπα ανταλλάγματά τους έναν από τους καλύτερους point guards και αμυντικούς (αν όχι τον καλύτερο) της λίγκας, τον Jrue Holiday. Και κάπου εκεί ανατρέπονται όλα...

Η ομάδα του Milwaukee φέρνει στο ρόστερ της ένα κομμάτι, που δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό, βάζει έναν superstar δίπλα στο Γιάννη και κερδίζει πάρα πολλά πράγματα με την κίνηση αυτή. 

Πρώτον, εξασφαλίζει το μέλλον του Γιάννη στο Fiserv Forum, καθώς του δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι κάθε επιθυμία του Γιάννη, είναι διαταγή για τον οργανισμό των Bucks.

Δεύτερον, καθαρά αγωνιστικά, είναι αυτονόητο ότι πρόκειται για μια τρομακτική κίνηση, που δίνει στα ελάφια όλα όσα τους έλειπαν για να γίνουν το απόλυτο και αδιαφιλονίκητο φαβορί για το πρωτάθλημα. Πλέον οι αντίπαλοι των Bucks θα πρέπει να μπουν στη διαδικασία να 'έχουν τα μάτια τους 14' στην περιφέρεια και να μην επικεντρώνουν την προσοχή τους αποκλειστικά στο μαρκάρισμα του Γιάννη, καθώς κάπου εκεί θα υπάρχει από εδώ και στο εξής ένα υπερόπλο που μπορεί να σε σκοτώσει ανά πάσα στιγμή και από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου.

Το pick n roll των Dame-Γιάννη πολύ δύσκολα θα μπορεί να ανακοπεί και πλέον οι Bucks μοιάζουν ασταμάτητοι...

Όμως!

Δημιουργείται ένα τεράστιο αμυντικό κενό, στην περιφέρεια των Bucks κανένας από όσους υπάρχουν στο ρόστερ της ομάδας δεν είναι top αμυντικός και ο coach Griffin δεν έχει στο μυαλό του το πως θα ταιριάξει το φανταστικό project επιθετικά που έχει στα χέρια του, αλλά θα πρέπει να βρει τρόπους, οι Bucks να βρουν αυτά που χάνουν με τη φυγή του Jrue Holiday... Προφανώς είναι συναρπαστικό το τι αναμένεται να δούμε επιθετικά από το Milwaukee, αλλά με ανύπαρκτη άμυνα, ποτέ καμία ομάδα δεν ήπιε νερό...

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι Celtics...

Ως εκεί, τα δεδομένα είναι τα εξής:

• Ο άμεσος ανταγωνιστής σου έχει ενισχυθεί τρομακτικά με ένα υπερόπλο στην περιφέρειά του
• έχεις δώσει τον καλύτερο περιφερειακό αμυντικό σου
• έχεις πολύ ισορροπημένο ρόστερ, σίγουρα καλύτερο επιθετικά όμως το διακύβευμα είναι πώς θα ανταποκριθείς αμυντικά χωρίς μια σταθερά πάνω στην οποία στηριζόσουν μέχρι τώρα

Και αν υπάρχει μια λύση σε όλα τα παραπάνω, αυτή έχει το όνομα Jrue Holiday, ο οποίος τα έφερε έτσι η ζωή, που είναι και διαθέσιμος στην αγορά, καθώς το Portland έχει ξεκαθαρίσει ότι θα παραχωρήσει άμεσα.

Πεδίον δόξης λαμπρόν λοιπόν για τον Brad Stevens, ο οποίος κινήθηκε άμεσα και έκανε την κίνηση που ίσως αποδειχθεί ρουα ματ... Οι Celtics παίρνουν τον Holiday, δίνοντας τον Malcolm Brogdon (ο οποίος ήταν ούτως ή άλλως μεγάλο ερωτηματικό και φαίνεται οτι δε θα μακροημέρευε στη Βοστώνη), κάποια picks (τα οποία αντικειμενικά δεν έχουν καμία αξία από τη στιγμή που το 2029 ο Tatum, o Brown θα είναι στο prime τους) και... τον Robert Williams III.

Τι κερδίζουν οι Celtics; 

Κερδίζουν μια τρομακτική περιφέρεια και σε επίθεση αλλά και σε άμυνα, η οποία μπορεί να σταματήσει τον οποιονδήποτε και να καταστρέψει επιθετικά επίσης τον οποιονδήποτε. Ο Jrue αποτελεί μια ξεκάθαρη αναβάθμιση στη θέση του point guard, είναι ακριβώς το κομμάτι που έλειπε από το ρόστερ και η ομάδα της Βοστώνης δείχνει να βρίσκει τη λύση στο γόρδιο δεσμό που δημιούργησαν λίγες μέρες πριν οι Bucks.

Όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, υπάρχει και εδώ ένα τεράστιο ΟΜΩΣ.

Ο Rob Williams ήταν μια εξαιρετική μονάδα για αυτό το σύνολο, κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) αμυντικά. Επιθετικά οι Celtics θα είναι καλύτεροι στο 5, καθώς ο Porzingis αν μείνει υγιής θα δώσει απείρως περισσότερες λύσεις από τον Timelord. Αμυντικά ο Porzi δεν είναι κακός παίχτης, είναι εξαιρετικός rim protector, όμως σίγουρα είναι πιο soft από τον Williams και αυτό σε μια αναμέτρηση απέναντι στους Bucks, ίσως να κοστίσει.

Ο κρυπτονίτης του Γιάννη τα τελευταία χρόνια ονόματι Al Horford μπαίνει πλέον στο 38ο έτος του και το αν θα μπορεί να ανταπεξέλθει είναι ένα ερωτηματικό. Ιδιαίτερο βάθος πλέον στους ψηλούς δεν υπάρχει καθώς ο Gabriel και ο Kornet είναι δύο καλές λύσεις για το rotation της regular season, αλλά ως εκεί...

Οι Celtics δεν έχουν εν γένει άσχημο βάθος, καθώς ο Pritchard θα πάρει μεγαλύτερο ρόλο σε σχέση με πέρυσι, και αυτό ήταν εξαρχής και το πλάνο μαζί του, ο Hauser είναι εκεί, ο Derrick White είναι εκεί και δημιουργεί τεράστιες προσδοκίες, ο rookie Jordan Walsh έχει δείξει πάρα πολύ καλά δείγματα, ο Svi Michaliuk σίγουρα δε μπορεί να είναι χειρότερος του Gallinari (black humour), ενώ το κενό του Grant Williams δείχνει να μπορεί να καλυφθεί και με το παραπάνω από τους Brisset και Stevens. Το ερωτηματικό λοιπόν είναι στο πώς θα βοηθηθούν οι Horford και Porzingis να φτάσουν στο 100% στα playoffs και να έχουν και εκεί έναν παίχτη που θα μπορεί να παίρνει κάποια λεπτά στο αυτονόητα πιο σφικτό rotation.

Άρα, σε μια ενδεχόμενη μάχη Celtics-Bucks, μια πρώτη και προφανώς πολύ επιπόλαιη ανάγνωση είναι ότι η περιφέρεια των Celtics απέναντι στην ανεμική άμυνα των Bucks θα κάνει πάρτι, αλλά η παρέα του Γιάννη πρωτοστατούντος αυτού, θα καταστρέψει την περιορισμένη και ταλαιπωρημένη γραμμή των ψηλών των Celtics.

Βάθος για play offs πέραν ενός rotation 6-7 παιχτών δεν έχει κανένας από τους δύο, οπότε αν φτάσουν ως το τέλος θα μετρήσει κυρίως ποιοι θα έχουν παραμείνει υγιείς... 

Σαν αστερίσκο θα βάλω στο τραπέζι και τους νέους κανονισμούς για το load management, το οποίο δε θα αναλύσω εδώ, αλλά νομίζω βάζει έναν μεγαλύτερο πονοκέφαλο στην πλευρά των ελαφιών...

Συμπερασματικά, και ο coach Mazzulla και ο coach Griffin έχουν πολλή δουλειά να κάνουν και θα μπορούσε κανείς να πει ότι περιμένουμε μια ίσως από τις συναρπαστικότερες σεζόν των τελευταίων χρόνων...

 

Νίκος Καπετανάκης